Meditatie

Een eerlijke trigger

Door: dr. Paul Visser

Lees Mat. 7:24-25 en Efeze 3:14-20


Een leerschool van radicale liefde. Dat moet de kerk worden, volgens de theoloog en voortrekker Brian McLaren in zijn nieuwste boek De grote spirituele shift. We bespraken het onlangs met een groepje broeders en zusters uit verschillende Amsterdamse kerken.


De inzet van het boek was voor iedereen herkenbaar, ongeacht traditie of richting: we lopen in de kerk het gevaar vooral hoorders van het Woord te worden (en belijders van geloofsovertuigingen). Week na week komen de woorden naar ons toe. Ze doen ons goed. Ons geloof wordt erdoor gevoed. Zingend stemmen we ermee in. Biddend beamen we het. Op zich is daar natuurlijk niks mis mee. Integendeel,. Zo gebeurt waar Paulus om bad (Efeze 3:16,17: ...dat Hij u geeft, naar de rijkdom van Zijn heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door Zijn Geest in de innerlijke mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woont. Mooi!


Tegelijk is dit niet het einde, maar het begin. Een goed begin weliswaar, het halve werk, maar toch. Als het hierbij blijft, leven we de waarheid maar half. Dat zet op den duur geen zoden aan de dijk. Gaandeweg kun je het zelfs een beetje zat worden, die preken en liederen. Net als Israël ooit genoeg kreeg van het manna, dat brood uit de hemel weet je wel, hoe voedzaam dat ook was.

Het bovengenoemde boek waarschuwt voor die sleur, die uiteindelijk leidt tot de dood in de pot, de kerk de das om doet. Een ontdekkende observatie. Een trigger om ons aan te trekken. Want wie eerlijk wordt, voelt het aan en mee. Weet dat dit geen slag in de lucht is, maar een schot in de roos. Dit toedekken en goedpraten zou gevaarlijk dicht in de buurt komen van wat valse profeten in de bijbel altijd deden: de mensen eindeloos sussen met genade, zodat Gods liefde wel massaal werd gelóófd, maar weinig werd gelééfd. Met ogen en oren. Met handen en voeten.

McLaren heeft dus een punt en de bijbel aan zijn kant. Jezus zelf was er trouwens ook heel duidelijk over. Ooit sloot Hij Zijn bergrede, dé preek van alle tijden en dé les in radicale liefde, af met de veelzeggende woorden: Ieder die deze woorden hoort én ze doet, is als iemand die zijn huis bouwde op een rots... maar ieder die ze hoort en niet doet, is als iemand die zijn huis bouwt op zand. Scherpe woorden die gerust wat meer zouden mogen prikkelen dan ze doorgaans doen. Paulus had het begrepen, toen hij destijds dóór bad voor de gemeente van toen (Efeze 3:17-20): ... en u zo in de liefde geworteld en gefundeerd bent, dat u samen met alle heiligen (mede-gelovigen) de liefde van Christus leert kennen en vol wordt van God zelf! Hij verlangde dat Gods goedheid en liefde hen zo eigen zou worden, dat zij er niet alleen zelf blij mee zouden zijn, maar er ook anderen blij mee zouden maken. Door die te leven naar iedereen om hen heen!


De kerk als leerschool van radicale liefde. De auteur heeft het van geen vreemden! Al hadden we tijdens de bespreking onze kritische vragen over de uitwerking die hij geeft, we voelden allemaal aan: hier zijn we zomaar niet mee klaar. Wil de kerk toekomst hebben, een levend lichaam blijven, het lichaam van Christus, tot lof van God, tot zegen van de wereld, dan zullen we ons hierin moeten blijven trainen. Genoeg werk dus aan de winkel. Ineens snap ik Paulus nu nog beter dan eerst toen hij schreef : Om deze reden buig ik mijn knieën... Want als we hiervoor gaan, kunnen we wel wat extra genade en Geest gebruiken!


Dominee Paul Visser